Wereldwinkel VU

Wie werkt?

2010-10-27T13:24:00.000+02:00

Eten tegen de honger

2010-10-20T01:05:00.001+02:00

Zes miljoen kinderen sterven jaarlijks de hongerdood. Dat is vijftig jumbojetcrashes per dag. Daar werden de deelnemers aan de Wereldmaaltijd, een jaarlijks initiatief van Wereldwinkel VU, wel even stil van. De Wereldmaaltijd vond plaats op 16 oktober, Wereldvoedseldag. Voor vijf euro werd in Zaal 100 in Amsterdam-West een vegetarisch drie-gangenmenu opgediend, Onder het motto ‘(h)eerlijk hoeft niet duur te zijn’.

“Zes miljoen stervende kinderen, dat is even veel als alle 0 tot 20 jarigen van Nederland en België samen,” vertelde organisator Pablo Moleman van Wereldwinkel VU, “ terwijl ondertussen meer dan veertig procent van de Nederlandse bevolking worstelt met overgewicht.”

Met de Wereldmaaltijd wil de Wereldwinkel deze paradox onder de aandacht brengen. Er is volgens de berekeningen van de VN Voedselorganisatie FAO genoeg plantaardig voedsel om alle 6,7 miljard wereldbewoners dagelijks een degelijke maaltijd te geven. Het probleem is dat dat voedsel verkeerd verdeeld is.

“Ons eten eet het eten van mensen in ontwikkelingslanden op. Maar liefst 45 procent van de eetbare gewassen verdwijnt bijvoorbeeld in de magen van slachtvee. Dat is helemaal niet efficiënt, want voor één kilo vlees heb je gemiddeld zeven kilo graan nodig,” vertelt Pablo, “daarom is de wereldmaaltijd volledig vegetarisch.” De Wereldmaaltijd bestaat dus uit het aantal voedselproducten dat ieder van ons dagelijks zou kunnen eten, als het voedsel wel eerlijk verdeeld zou zijn.

Het drie-gangenmenu bestond uit linzensoep, maïsburgers, quinoa, ovengroenten en kleurrijke sla met tot slot gestoofde peren als nagerecht. De vegetarische chefkok Erik Wilschut (Stichting VEKO) heeft al 25 jaar ervaring in plantaardige catering en werkte vrijwillig mee aan het menu. Voor de wereldmaaltijd gebruikte hij enkel fairtrade en biologische ingrediënten.

“Ik wil mensen tonen dat een gastronomisch diner niet per se vlees, vis of andere dierlijke producten hoeft te bevatten. Het is niet alleen eerlijker ten opzichte van het Zuiden, maar ook voor ons milieu én voor de gezondheid. Achttien procent van de broeikasuitstoot is afkomstig uit de vee-industrie. Bovendien geeft het Voedingscentrum 75 gram vlees per dag als het maximum aan, terwijl de gemiddelde Nederlander 200 gram per dag eet” aldus Erik Wilschut.

-- Veerle Vrindts, foto's Pablo Moleman

Verscheen eerder in Ad Valvas 19/10/10

Sadhana Thanks from Haiti

2010-05-10T00:52:00.006+02:00

Een eco-gemeenschap in Zuid-India, een oase van evergreen boombeginsels, hutten en composttoiletten in de roodvoetwoestijn, een ethisch internationaal project vol veganisten dat een duurzame levensstijl in de praktijk brengt Er zijn vele manieren waarop je Sadhana Forest kan beschrijven. Voor mij, een wereldwinkelvrijwilligster die voor mijn veldwerk Culturele en Sociale Anthropologie zes weken in Sadhana Forest in Auroville doorbracht, was het een herademing, een utopia die ondanks het haast onmogelijke karakter al zes jaar overleeft; groeit en nu haar wortels uitstrekt naar Haita, met de hulp van Wereldwinkel VU.

Sadhana Forest heeft als logo 'A Forest to Grow People'. Wat op het eerste gezicht lijkt op een herbebossingsproject met in- en uitstromende internationale vrijwilligers, blijkt een veel diepere indruk te maken wanneer je een paar dagen in Sadhana doorbrengt. Ik leerde er in een gemeenschap en als een gemeenschap leven: de collectieve maaltijden in kleermakerszit in een cirkel op de vloer van de hoofdhut, de ochtendenergieliedjes bij zonsopgang, de motivatie van iedereen om duurzaam en bewust te leven, geen dierlijke producten, geen suiker of suikerriet van slavenplantages, geen unfaire verwerkte producten vol kleur- en bewaarmiddelen, geen drugs en geen geld... De vrijwilligersshiften bracht ik door in de keuken onder het muggennet. Elektriciteit (van de zonnepanelen) was er alleen tussen 2 en 4, maar dat kon ons niet deren. Ook water ging niet door een energieverslindend pompsysteem, maar pompten we met de hand in emmertjes, maaltijden verwarmden we in grote potten op houtzuinige stoofkachels. Wat we klaarmaakten kwam volledig van lokale, eerlijk (door donaties) betaalde (of geruilde) producten om Indische bioboeren een steuntje in de rug te geven.

Ik herinner me nog dat Aviram, die het project zes jaar geleden oprichten met zijn vrouw en dochtertjes, de hut binnenkwam met de welgekende 'announcement' groet. De aardbeving in Haite lag een week achter ons en bracht herinneringen naar boven aan de tsunami, die ook in Auroville grote schade toebracht. Aviram had net een mail gekregen uit Santa Domingo van een professor die over Sadhana Forest had gehoord en geloofde dat een project als Sadhana ideaal zou zijn om Haiti en diens armste inwoners zelfvoorzienend te maken in tijden van natuurrampen. De aardbeving in februari was niet de grootste reden voor het massale dodental. Nee, het feit dat de bevolking achterbleef zonder elektriciteit, water, voedsel en onderdak zorgde voor het droeve lot van veel te veel slachtoffers. Een gemeenschap die niet afhankelijk is van een fragiele infrastructuur zou veel minder van deze gevolgen ondervinden en dus makkelijker in staat zijn levensbedreigende rampen te overleven. Aviram sprak vol begeestering, ook al besefte hij dat uit het niets een nieuw Sadhana Forest uit de grond stampen, en dat aan de andere kant van de wereld, geen sinecure zou worden, zeker in de wetenschap dat een nieuwe aardbeving om de hoek kwam gluren met een grijnzende schaal van richter. Hij, noch een team van vrijwilligers die zich rond hem schaarde, lieten zich niet ontmoedigen en besloten het te proberen. Een spoedjacht naar materiaal, internationale steun en vrijwilligers volgde. Dat was het moment dat ik, vanuit Sadhana Forest, een beroep deed op de Wereldwinkel VU, die prompt een geslaagde Smoothieful Day organiseerde waarvan de volledige opbrengst (en zelfs een beetje meer) van 250 euro naar Sadhana Haiti ging.

Ondertussen is de tienkoppige groep van vrijwilligers uit Finland, India, Australia, VS, Engeland en Israel al een maand in Haiti. Zij werken samen met een organizatie met de naam Amurtel die zich al 20 jaar met ontwikkelingshulp in Haiti bezighoudt. Veel van hun werk focust op onderwijs en emancipatie. De afgelopen maand zijn ze volop aan de slag gegaan met het eerste en belangrijkste onderdeel van het project: waterconservatie, een magische manier om van een droog land vruchtbaar te maken. Net als in Sadhana Forest India vangen ze door middel van handgegraven grachten en dijkjes regenwater op dat langzaamaan een schijnbaar nutteloos stukje land omtovert tot een bos/moestuin! De Wereldwinkel donatie is goed besteed!

Wie meer wil lezen over Sadhana Forest en het Haiti project kan terecht op
www.sadhanaforest.org

-- Veerle Vrindts

2010-03-05T19:07:00.004+01:00

Beste lezers,

Met plezier & overtuiging voldoe ik aan het verzoek deze oproep te verspreiden. Ik heb zelf ook getekend. Stop Wilders!

TEKEN DE PETITIE TEGEN PVV-STANDPUNTEN.

Laat zien dat je het niet eens bent met de ideeën van PVV-leider Wilders zoals het uitzetten van "tientallen miljoenen" Europese moslims of de invoering van een "kopvoddentax". Teken de petitie tegen de intolerante en discriminerende standpunten van de PVV.

Al 15.000 mensen hebben getekend. Beken ook kleur! Ga naar:
http://www.nederlandbekentkleur.nl/petitie.html

--Pablo Moleman

P.S. En een overheerlijk multiculti Marokkaans receptje erbij ;)

Smoothieful Day (II)

2010-02-23T15:10:00.003+01:00

Opbrengst: 150 euro!

Foto's: rbbmr.nl

Binnenkort een blog over het exacte project waar het geld naar toe gaat.

--Pablo Moleman

Smoothieful Day (I)

2010-02-15T21:32:00.006+01:00

Fairtrade (vegan) smoothies, €1,50 p.s., waarvan de winst naar Haïti zal gaan. Komt allen 17 februari, tussen 11.00 en 16.00, naar Wereldwinkel VU! Zie hieronder de aankondiging. Na afloop volgt een uitgebreidere blog :)

Kreeg trouwens last van een mild Pygmalion complex tijdens het maken van de tekening. Oh my God, is she smoothieful!

-- Pablo Moleman

Banana pancakes

2010-02-03T11:27:00.009+01:00

Tot 16 maart kunnen nog recepten worden ingestuurd voor de 'food fight' van Fairfood. Als je een lekker fairtrade recept weet, zend hem dan in met foto's en/of film en maak kans op o.a. kookboeken en een fairtrade diner! Zie www.fairflavours.org. Hieronder mijn eigen inzending.

Veganistische bananenpannenkoekjes met blueberries
Het is woensdagochtend. Het regent buiten ossenkloten. Binnen is het warm en droog. Je doet alsof het weekend is en bakt bananenpannenkoekjes voor je vriend of vriendin, à la Jack Johnson. Of lekker voor jezelf. Wie wil dat nou niet? We can pretend it all the time! :) En opdat de hele wereld, mens, dier, rijk, arm, kan meegenieten, is dit recept ook nog eens zo verantwoord als ik weet niet wat.

Muziek: Jack Johnson

* 800 mL Sojamelk (bananensmaak)
* 450 gram bloem
* Max Havelaar bananen, naar smaak toevoegen
(niet echt nodig, vanwege de sojamelk die al echte banaan bevat)
* 3 el zonnebloemolie (eco)
* Zout
* Bruine suiker (fairtrade)
* Bakpoeder
* Blueberries of ander fruit

Gewoon alles bij elkaar mikken, zoals in het filmpje. En goed roeren tot de klontjes eruit zijn. De exacte verhoudingen van de ingrediënten kun je een beetje variëren, je kunt ook makkelijk vóór het bakken het beslag proeven, want er zit geen rauw ei o.i.d. in. Dan weet je of er meer suiker of zout in moet. Wees vooral lekker scheutig met de sojamelk, anders kunnen de pannenkoekjes droog worden. Het worden enigzins dikke pannenkoekjes, zoals ze ze in Amerika eten bij het ontbijt, niet dun zoals onze Hollandsche maaltijdpannenkoeken. Je kunt daarom beter een klein pannetje gebruiken.

En dan garneren met blueberries (mijn zwakte) of als je het helemáál goed wilt doen, seizoensvruchten van Ne'erlandse bodem.

-- Pablo Moleman

Of Camels, Sahrawi and fossil-necklaces or…just a beautiful tale

2010-01-20T11:01:00.003+01:00

Working at a fair-trade shop can make you smile once in a while. Most of the time we sell products, previously purchased at a distributer. We know, somewhere in the world they have been sold at fair conditions and that’s where the story ends. But sometimes it gets personal.

Fossils at a University

Walking through the cold building of the Free University of Amsterdam you might stumble upon own little fair-trade shop, standing there like a warm campfire in the middle of a gray and busy street – a stress-free bubble. Entering, a variety of products will catch your attention like banana beers or woody cups, loads of greeting cards and delicious chocolate – all fairly traded. But now there is one new product that is particularly interesting, especially unique and personal. On a table next to some present packages you will find fossils, little creatures that some tens of millions of years ago used to be alive diving through the ancient sea. Now they can be worn as necklaces.
A beautiful thing that might soon be hanging around your neck there, sure, but knowing how this former life, now frozen in a stone, could make its way into the basement of some university in Amsterdam might be considered even more special.
The Sahara is often seen as this yellow and hostile part of the map. In our minds it is lifeless. Well the fact is: it is absolutely not. (Outside of this beautiful scenery when once in a while some rain falls on the dry land.) People are regularly crossing the eternal sands. For them their camels are a crucial part of life. They give milk and transport their goods. Without these astonishing animals that evolution has equipped with a unique water storage system, the Sahrawi would be in difficulties. Ironically enough a new virus, transmitted by a kind of mosquitoes is threatening to dramatically reduce the camel population at the moment. But there is hope. A vaccination has been developed that can save them; unfortunately at a (converted) price of 50€.

Some necklaces for the camels

Here the story comes full circle: the Sahara is a great place to find fossils. And you guessed it: Sahrawi women transform them into exactly those necklaces some of you are already wearing. So far our little fair-trade shop has bought two packages of 50 € each from the Sahara nomads and we are currently reselling them at a price of 6.50€. In other words: because here in Amsterdam more people walk around with unique fossils around their necks, in the Sahara two more camels will, well, continue to walk around.

The symbolic camel
You might think that these two animals are not a big achievement, that it is a minor impact compared to all the problems this world is facing. Here is why I think it still is important.
We should never forget the fate of the individual in our ambitious struggle to save the world. We will never be able to save all humans or animals, obviously. But this is not the mission. I think if you ask the camels and their owners they will be thankful. That is something to be considered, right?
And well… if anything…it made us smile.

David Hiss

De opdracht van Sinterklaas

2009-12-06T03:13:00.006+01:00

In mijn schoen trof ik vanochtend een brief van Sint Nicolaas, die mij vroeg dit gedicht voor hem op YouTube te zetten. "In dit gedicht" schreef hij, "uit ik mijn ongenoegen over het egocentrisme, de hebberigheid en het kortetermijndenken die hebben geleid tot de economische crisis." Ik zie het als een grote eer aan dit verzoek van de Sint te voldoen.

P.S. Voor uitgeschreven tekst, zie de pagina op YouTube.

--Pablo Moleman

Wereldmaaltijd

2009-10-16T23:04:00.004+02:00

Wat krijg je als je een stel bevlogen vrijwilligers en idealisten bij elkaar zet rondom de wereldvoedseldag? Het antwoord mag uit onderstaande foto's blijken: Een wervelende wereldmaaltijd!
Met de hulp van vE90, het studentenpastoraat, organiseerde wereldwinkel VU dit jaar voor de tweede keer een wereldmaaltijd. De bedoeling was om mensen bewust te maken van de wereldvoedselproblematiek - of toch om gewoon gezellig samen te eten?

Pablo schreef een gedicht en maakte een aangrijpend filmpje om de boodschap van de wereldmaaltijd over te brengen:

Ellen regelde de locatie en inhoudelijke ondersteuning en haalde boodschappen van de meest uiteenlopende plaatsen, waaronder de wereldwinkel. Pablo en Nynke brachten alles vervolgens, met de nodige perikelen, naar het monumentale pand aan de Van Eeghenstraat 90.
Er kon meteen begonnen worden met koken, in de rijk gefaciliteerde keuken van vE90. Er waren weliswaar niet veel mensen die zich hadden opgegeven om te helpen koken, maar er was toch geen gebrek aan vrijwilligers.

Uiteindelijk aten we met zo'n vijftien mensen, met allerlei verschillende achtergronden, die om diverse redenen naar de wereldmaaltijd gekomen waren.
Het voorgerecht was een kleurige maissoep, het hoofdgerecht een compositie van salade, kikkererwtenpindaballetjes, gesmoorde kool, zilvervliesrijst en pindasaus, en het geheel werd afgesloten met een onvervalst toetje: yoghurt met appel, honing en muesli. De recepten zijn te vinden op de website van de wereldmaaltijd (menu 2).

Al met al een heel geslaagde actie, en om Pablo te citeren: "Als volgend jaar de wereldvoedselproblemen nog niet zijn opgelost, organiseren we zo weer een wereldmaaltijd!"

-- Nynke

Chocoladefontein en Tony-pak

2009-09-28T16:41:00.001+02:00

Oxfam Bio Choco Drink

2009-09-28T16:22:00.002+02:00

Een product in onze winkel dat wat minder goed loopt is Oxfam Bio Choco Drink, een mengsel van 75% suiker en 25% cacao. Aan de ene kant begrijp ik dat wel, want het spul is niet zo geschikt om chocolademelk van te maken.
Aan de andere kant zijn er heel veel andere dingen die je er wel mee kunt doen!
Door een samenloop van omstandigheden had ik drie pakken Oxfam Bio Choco Drink, en dat prikkelde mijn creativiteit. Voor de minder geïnspireerden volgt hier een lijstje met ideeën; handig voor als je ook eens drie pakken Oxfam Bio Choco Drink op moet maken!

* IJskoffie: ijsklontjes, melk, oploskoffie en een paar lepels Oxfam Bio Choco Drink in de blender
* Pudding: volg je favoriete recept voor (griesmeel-, maïzena-, gelatine/agaragar-)pudding en vervang de suiker door Oxfam Bio Choco Drink
* Andere toetjes: Oxfam Bio Choco Drink is heel geschikt om over fruit, yoghurt, vla, of een combinatie van die drie te strooien
* Op brood: lekker, maar totaal onpraktisch
* Veel beter, als je een broodbakmachine hebt: drie eetlepels Oxfam Bio Choco Drink in plaats van suiker (dan krijg je een gezellig bruin brood)

Succes!

-Nynke

PS - meer ideeën zijn welkom!

36 jaar jong

2009-05-18T22:13:00.007+02:00

“Wereldwinkel VU -- kelder van het hoofdgebouw -- twaalf tot twee.” Het is een soort mantra voor mij geworden. Dat we inmiddels een begrip zijn binnen de VU, dat zou ik niet durven beweren – in het W&N gebouw gaan wel eens roddels rond dat er ook zoiets is als een Hoofdgebouw, slechts een enkeling is er geweest – maar je zou zeker kunnen zeggen dat we een constante factor zijn binnen de VU. Dat maak ik op uit de verhalen die ik soms te horen krijg van bijvoorbeeld oud-studenten die zich nog kunnen herinneren dat er ook in hun tijd al een winkeltje danwel kraampje was op de VU waar in de middagpauze de wereld werd verbeterd.

Mijn vader vertelt nog altijd smakelijk over een discussie die hij er een keer had met een andere bezoeker (het gelijk was natuurlijk aan zijn kant) en een zeer aardige oudere dame, die voor de filosofiefaculteit altijd de koffie- en theebestellingen bij ons doet, kan trots zijn dat ze dat al vanaf het allerprilste begin heeft gedaan. Zij heeft een boel Wereldwinkel voorbij zien komen. Ik denk aan talloze vrijwilligers die in de loop der jaren talloze kilozakken Max Havelaar naar de dertiende verdieping hebben gesleept. Zulke klanten moet je koesteren en zulke vrijwilligers ook.

De winkel, zo krijg ik de indruk, gaat dus al een tijd lang mee. Hoe lang is lang? Het is op een vergadering wel eens ter sprake gekomen, en niemand die het wist. Geschat naar de leeftijd van mijn oudste bronnen zo’n 30 jaar. Het zou toch leuk zijn deze kwestie eens op te helderen, besloot de vergadering, en Teun Toeval vond dat ook. Kort daarna vertelde een klant ons namelijk bij het afrekenen dat haar echtgenoot betrokken was geweest bij de oprichting van ons winkeltje. “En wat is uw naam?”

Zijn naam was Maarten Bavinck en we hadden onszelf bij hem thuis uitgenodigd. Herinneringen van hem, ervaringen van ons, koffie, thee en natuurlijk veel chocola. Hij was aangenaam verrast te horen dat Wereldwinkel VU nog steeds draaide, en wij dat ze dat al 36 jaar deed. Zesendertig jaar! Zo lang bestonden wij zelf nog niet eens en veel ouder had ook niet gekund, want de allereerste Wereldwinkel ter wereld werd 40 jaar geleden, in 1969, geopend in Breukelen. Op www.wereldwinkels.nl valt te lezen dat er in totaal inmiddels bijna 400 vestigingen zijn.

Onder die bijna 400 Wereldwinkels is de onze toch wel een bijzonder geval. Natuurlijk vindt iedereen dat van zijn eigen vestiging, en ik geef toe dat ik verknocht ben geraakt aan ons winkeltje en aan ons team. Maar ons winkeltje is voor zover wij weten de enige Wereldwinkel die gebonden is aan een universiteit en gerund wordt door studenten in hun middagpauzes. De VU zijn wij zeer dankbaar dat wij gratis gebruik kunnen maken van de ruimte en de elektriciteit. Terwijl de meeste Wereldwinkels vergrijzen en hun stinkende best moeten doen om jonge mensen aan te trekken, krijgt de onze automatisch haar jaarlijkse verjongingskuurtje. Elk jaar verwelkomen we weer nieuwe studenten en elk jaar zwaaien we weer een aantal vers afgestuurde collega’s uit als ze de wijde wereld in trekken.

Nieuwe vrijwilligers draaien mee in de winkel en leren apensnel hoe alles werkt en waar alles staat. Het enthousiasme binnen de groep is besmettelijk. Volgens Maarten Bavinck had de Wereldwinkel VU van begin af aan een onuitgesproken functie als gezelligheidsvereniging en dat is nog steeds het geval. Professionaliteit mag de gezelligheid nooit in de weg staan. Er heerst een vriendelijke, losse werksfeer, die misschien kan worden omschreven als amateuristisch – maar dan in de letterlijke vertaling van het woord amateur, ‘liefhebber’, en zeker niet in de bijbetekenis van ‘prutser’.

Maar hoe is het te verklaren dat ons enthousiaste en betrokken team van Wereldwinkeliers niet eens wist te vertellen hoe lang ons geliefde winkeltje bestond? Deels misschien luiheid. Voor wie goed zoekt, moeten er ergens nog wel oprichtingspapieren liggen. Maar veel heeft denk ik ook juist te maken met die grote doorstroom in het personeel. Heel veel informatie gaat daarbij onbedoeld verloren. Zo hebben wij in de kelder nog een opslaghok, waar op dit moment de kerstspullen geduldig wachten tot ze weer worden afgestoft en enkele weken de winkel mogen sieren. Ik hoorde laatst dat het bestaan van dit hok een tijd lang was vergeten, totdat het weer werd ‘herontdekt’ door een vrijwilliger.

Het is een nogal voorhistorisch trekje van ons. De Romeinen wisten al dat het gesproken woord vluchtig was: verba volant, scripta manent (vrij vertaald: schrift grift, gepraat vergaat). Kennis wordt bij ons echter nog steeds doorgegeven via een orale traditie waar een antropologie- of geschiedenisstudent misschien wel van zou smullen. (Mocht er iemand interesse hebben om de historie van ons winkeltje uit te spitten, dan zijn wij natuurlijk één en al oor. Er moeten toch ook nog wel wat foto´s te vinden zijn van vroeger of papieren bestaansbewijzen achtergebleven in de kasten van de VU?)

Met het oog op de toekomst zou het toch ook wel leuk en praktisch zijn om het één en ander op schrift te zetten. Of en hoe we dat precies gaan doen is vooralsnog geheel onduidelijk. Misschien een blog?

-- Pablo Moleman

Welkom!

2009-03-03T00:48:00.001+01:00

Welkom op de weblog van de Wereldwinkel VU! Hier staat informatie over onze bezigheden en foto’s van onze activiteiten. Veel plezier met het lezen van de verhalen en kom ons ook vooral eens opzoeken in de winkel zelf. We zitten in de kelder van het hoofdgebouw van de VU (onder de trap naar de mensa), en we zijn alle werkdagen open tussen 12.00 en 14.00 uur.